Realizm magiczny

Sztuka o szkatułkowej kompozycji napisana z inspiracji postacią Hansa Christiana Andersena, w której równolegle toczą się perypetie Ojca (alter ego Andersena?) i Córki oraz wątki z baśni napisanych przez Duńczyka. Ojciec i Córka spotykają się na dachu wieżowca, a Ojciec opowiada Królową śniegu: Dziewczynka, zwana później Złotą (odpowiednik Gerdy), umiera, gdy gaśnie słońce; Chłopiec, zwany później Srebrnym, ginie, gdy gaśnie księżyc. Akcja powraca do „tu i teraz” – Córka próbuje się dowiedzieć od Ojca, czy to prawda, co mówią o nim sąsiedzi (prawdopodobnie chodzi o jego szaleństwo). Gdy oboje postanawiają wrócić na dach, Pogodynka ostrzega, że za chwilę zacznie śnieżyć. To z powodu lustra, które zbiło się, gdy uczniowie Złego Czarodzieja, lecąc do Boga, wzbili się zbyt wysoko, a zwierciadło wyślizgnęło im się z rąk. Ojciec i Córka wracają do opowiadania bajki. Ojciec pragnie, by Córka pomogła mu dostać się na dno studni – chce pomóc Srebrnemu i Złotej, którzy tam wpadli, a może przede wszystkim samemu sobie? Ojciec próbuje dowiedzieć się od Pogodynki i Dziennikarza, co stało się ze Srebrnym i Złotą, czuje się winny. Naiwnie wierzy jednak, że nad życiem każdego człowieka czuwa dobry Bóg, który nie pozwoli na złe zakończenie. Sądzi również, że okna wieżowców to lustra ognisk rodzinnych, choć w rzeczywistości widać w nich odbite światło telewizorów, które śnieżą. Przenikające się wątki literackie i rzeczywiste skręcają się na kształt wielowątkowej wieży Babel, w której zło i dobro są jak awers i rewers tego samego konglomeratu, który zwiemy ludzkim losem. W 2012 r. odbyły się dwa czytania Śnieży – jedno w Teatrze Nowym w Poznaniu, a drugie w Białostockim Teatrze Lalek.

Akcja rozgrywa się równolegle w trzech planach: na ziemi, w niebie oraz w piekle. Pani Steinthaler po śmierci trafia do nieba, gdzie usiłuje wymusić na Św. Piotrze sukces swojej córki Luizy, która jako wokalistka sopranowa bezskutecznie stara się otrzymać angaż w teatrze. Przez jej nieszczęście sama zaczyna chorować. By Luiza mogła osiągnąć sukces, potrzebny jest pakt z diabłem, z którym interesy ma już Dyrektor Teatru – ponieważ musi wywiązać się ze swego cyrografu, trafia z powrotem na ziemię. Tam znajduje Diabłu kolejną duszę do cyrografu – Luizę, której kariera rzeczywiście się rozkręca. Krajobrazu niespełnionych artystów dopełnia Leuterbach, reżyser alkoholik, który chciałby wreszcie samodzielnie wyreżyserować coś w teatrze.

Historia królewicza, który w dniu swojego ślubu zostaje zamieniony przez Chłopkę w żabę. Dawny wygląd może odzyskać tylko dzięki pocałunkowi kobiety o czystym sercu, która zrobi to bezinteresownie. Pod postacią żaby jego postępowanie zmienia się diametralnie. Zaczyna zauważać i doceniać wartości, które dotąd były mu obce. Jego dobre serce docenia Dojarka, która odchodząc obdarza go pocałunkiem. Wszystko kończy się spodziewanym happy endem.

Bóg, Syn, Duch Święty oraz Szatan spotykają się w nowoczesnej sali konferencyjnej, aby omówić kwestie najwyższej wagi. Ubrany w elegancki, biznesowy garnitur Bóg jest zawiedziony stworzoną przez siebie ludzkością, pragnie więc ją unicestwić. Co jednak na to pozostali uczestnicy spotkania? Boski plan nie wzbudza jednomyślnego zachwytu. Każdy z nich ma do niego inny stosunek, bo też i inne cele do zrealizowania. Syn w jeansach i podkoszulce z napisem “Jesus loves you” nie jest w stanie pogodzić się z tym, że jego cierpienie i poświęcenie miałoby pójść na darmo. Jego rany przecież wciąż krwawią… Przybyły helikopterem, prosto z rokowań pokojowych, Szatan ubrany w mundur, wydaje się być absolutnie obojętny na to, co stanie się z ludzkością. Jedyne co zdaje się go interesować, to jego własna zazdrość o Syna i poczucie odrzucenia przez swojego prawowitego ojca, Boga. Na wizję zbliżającego się Sądu Ostatecznego jako jedyny jednoznacznie pozytywnie reaguje Duch Święty w szarej sutannie. Jak się okazuje… od dawna nie może się już go doczekać.

Współczesny dramat misteryjny Felixa Mitterera to ciekawa próba przyjrzenia się i zrewidowania chrześcijańskich korzeni europejskiej kultury. Sztuka austriackiego autora stawia pytanie o to, kto w rzeczywistości zawiódł. Ludzkość? Czy może jednak sam stwórca? Kogo w istocie należałoby więc poddać osądowi i w jego następstwie unicestwić? Swoistym kontrapunktem do prowadzonej przez uczestników spotkania rozmowy, mającej więcej w sobie z festiwalu wzajemnego obwiniania się i wylewania żali niż teologicznej dysputy, staje się postać Matki Boskiej, która w kolejnych przebraniach i odsłonach (sekretarki, sprzątaczki, Marylin Monroe, punkowej narkomanki i w reszcie Matki Boskiej z Lourdes) próbuje zwrócić uwagę na siebie i na to, co ma do powiedzenia. Jej postać reprezentuje zepchnięty na bok i wyparty w chrześcijańskiej kulturze pierwiastek żeński, który niegdyś znajdował się w samym centrum pogańskich wierzeń. Kiedy sam Syn angażuje się w dopuszczenie jej do głosu, Bóg przyparty do ściany przyznaje się do świadomego zdegradowania jej roli, a Matka Boska słowami Felixa Mitterera opowiada w końcu do dziś nieopowiedzianą herstorię.