Becker, Marc

Jedna z głównych bohaterek, Nadja, ze strachu przed światem zewnętrznym nie wychodzi z domu. Umawia się jednak e-mailowo z Andym, który wiąże randkę z seksem. Początkowa otwartość Nadji przeraża go, dalszy przebieg spotkania przy dżinie z tonikiem i orzeszkach ziemnych jest zupełnie inny od wcześniejszych wyobrażeń Andy’ego. Johanna i Johann – kiedyś idealna para – z sentymentu postanawiają spotkać się znowu. Snują wielkie plany na niedaleką przyszłość. Cztery osoby, których życia wzajemnie się przeplatają, zmierzają stopniowo ku wspólnemu, oddzielnie przeżywanemu, niespodziewanemu zakończeniu. Nie na darmo Becker mówi o końcach świata w liczbie mnogiej. Wynika to z jego tezy, iż każdy z nas ma swoją wizję końca świata, dla każdego z nas świat kończy się przecież na swój sposób.

• Sztuka została opublikowana w II-tomowej Antologii sztuk współczesnych autorów niemieckich wydanej przez ADiT.

Finał mistrzostw świata w piłce nożnej. Cały naród szaleje. Przeciwnik jest nad wyraz silny, a szanse Niemców wydają się być nikłe. Niemiecka drużyna - podobnie jak cały kraj - wymaga reform, bo "gdybyśmy tak dużo nie gadali, to szybciej dotknęlibyśmy rzeczywistości".

My w finale Marca Beckera to sztuka bez podziału na role, to wielogłosowy okrzyk bojowy, trwający tak długo jak mecz piłkarski z komentarzami przed i w trakcie przerwy między połówkami. Śpiew kibiców, komentarze ekspertów, reportaże na żywo ze stadionu dostarczają opinii o umiejętnościach drużyny narodowej, ale też i sytuacji narodu. Sztuka jest uniwersalną metaforą kraju znajdującego się w chaosie nowych reform, których przeprowadzenie u progu nowego tysiąclecia jest niezbędne.

ADiT