Kopit, Arthur

Sugestywna sztuka, którą odbiera się każdym nerwem, która atakuje wszystkie zmysły i wyostrza czujność. W tej sztuce na równi ze słowami ważne są dźwięki i ich wpływ na wyobraźnię. Emilia Stilson dostaje wylewu krwi do mózgu i zamyka się w swoim wewnętrznym świecie. Bodźce z zewnątrz odbiera jako ataki na swoją niezależność. Raz znajdujemy się w ciele i jaźni Emilii, by po chwili widzieć ją z perspektywy lekarzy i pielęgniarek. Emilia balansuje na granicy dwóch światów, na granicy życia i śmierci, próbując stworzyć swój indywidualny język dla wszystkiego, co ją otacza, a co jest nowe i dla niej niepojęte. Kiedy wydaje się nam, że uczestnicząc w terapii zajęciowej robi postępy, Emilia nagle robi "krok do tyłu" i odchodzi...
Skrzydła wdzierają się w samo jądro psychiki człowieka, który został "odcięty" od swojej przeszłości, teraźniejszości i otaczającego go świata. Pojęcia i terminy, które porządkowały świat przed wylewem, teraz nie znaczą nic albo w ogóle znikają. Pojawiają się za to nowe pojęcia i słowa, niezrozumiałe dla ludzi funkcjonujących w znanym nam wymiarze rzeczywistości.
Nagłej zmianie ulega "kod dostępu" i człowiek, choć czuje i ma pełną świadomość swojej obecności w świecie, nie potrafi porozumieć się z innymi. Psychologiczna sztuka dla twórców, którzy nie boją się teatralnych eksperymentów i, tak samo jako autor, zgłębiają tajemnicę ludzkiej natury.

Miała publikację w Dialogu 4/1982, a następnie została zrealizowana jako teatr radiowy.

Al - ok.40 lat, branża filmowa
Lou - jego dziewczyna, ok. 20 lat (pozornie typowa blondynka)
Jerry - jego dawny przyjaciel,  ok. 40 lat , branża filmowa, obecnie dzięki Alowi na wylocie
Ramon - lokaj
Nirwana - największa gwiazda muzyki rozrywkowej
Akcja utworu rozgrywa się w Los Angeles, w ogrodzie na tyłach domu Ala i w pałacu Nirwany.

Al to jeden z tzw. typowych przedstawicieli amerykańskiego show businessu, jak wszystko w tym dramacie narysowany niesłychanie grubą kreską - począwszy od hawajskich gaci, kończąc na farsowo wulgarnym języku. Bezwzględny rekin przemysłu filmowego - szuja i kanalia. Jego dziewczyna to głupia blondynka z ogromnym biustem - mocno ograniczona, choć niewątpliwie sprytna. Spotykamy tę parę w chwili, gdy czeka na Jerry’ego - kiedyś był najbliższym współpracownikiem i przyjacielem Ala, potem zaś, zadenuncjowany i opluty przez niego wyleciał z pracy i skończył marnie jako reżyser filmów dla telewizji edukacyjnej; odeszła od niego żona, jest głodny i obszarpany –słowem - wrak człowieka.
Al w wielkoduszności swojej chce mu zaproponować niesłychany wprost interes, lecz najpierw Jerry musi przejść przez próbę - a mianowicie, by dowieść swego zaangażowania, ma zjeść jedną łyżeczkę gówna ludzkiego - co prawda pochodzi ono z pobliskiego zakonu, ale co gówno, to gówno. Wizja powrotu do grona prawdziwych filmowców sprawia jednak, że zarówno smak jak i węch Jerry’ego ulegają wyraźnemu stępieniu i test zostaje zdany na piątkę. Teraz Al i Lou mogą przejść do sedna sprawy - chodzi o prawa do nakręcenia filmu opartego na faktach z życia największej gwiazdy muzyki pop - Nirwany (pierwowzorem tej postaci jest Madonna).
Akcja dramatu przenosi się teraz do rezydencji Nirwany - ogromnej budowli zbudowanej na kształt pogańskiej świątyni tonącej w tropikalnej roślinności, wita nas sama bogini sceny i jeden z jej przebojów.
Al i Lou są jedynymi z najwierniejszych  oddanych królowej - źródłami największych hołdów i zachwytów, a także prochów, bez których gwiazda przestałaby istnieć. Nirwana zgadza się na współpracę z Jerrym, który od jakiegoś czasu kombinuje, jak by tu pozbyć się Ala i jego kochanki. Niestety, na drodze śmiałka staje jeszcze jedna przeszkoda - mianowicie kolejna (przygotowana tym razem przez samą królową próba). Nirwana jest kolekcjonerką męskich ... jąder w formalinie.
Okazało się, że Al dawno już stracił oba, po krótkiej chwili wahania Jerry przystaje i na to. Całość kończy jego przerażający krzyk.
Morał- mężczyźnie bez tzw. jaj łatwiej robi się interesy w show businesie. To zabawna groteskowa opowieść skłania do nieco gorzkiej refleksji nad kondycją cywilizacji, której boginie i kapłani wyglądają tak jak Nirwana i Al.