Absolwent teatrologii na Uniwersytecie Wiedenskim, niezalazny dziennikarz.
Przekłady:
Gert Jonke: Zatopiona Katedra (Die versunkene Kathedrale; wspólnie z prof. Małgorzatą Leyko)
Ewald Palmetshofer: hamlet umarł. nawet siły ciążenia (hamlet ist tot. keine schwerkraft)
Gert Jonke w Zatopionej katedrze stworzył prostych bohaterów: parę nowożeńców demolującą pokój podczas kłótni, lekarza, rezydentów domu starców. Stworzył też szczególny, kunsztowny język, który jako jedyny zostanie ocalony z katastrofy, w której po kolei znikają materialne przestrzenie. Kiedy wody jeziora opadną i wynurzy się katedra - symbol piękna minionego świata, pozostaniemy z niepokojącym pytaniem o absurd świata, jego chaos, sens materii i antymaterii oraz istotę języka.
Jonke w lekki i delikatny sposób pokazuje szaleństwo świata. Jego pełen absurdu teatr, dosłownie przestawiając rzeczywistość, pokazuje wielki chaos kryjący się za pedantycznym porządkiem.
"Die Welt"
Lekki kawałek poezji, unoszący się między mądrością a dowcipem. Pogodna wycieczka w świat fantazji.
"Neue Zürcher Zeitung"
Prapremierowa inscenizacja zamówionego przez wiedeński Burgtheater tekstu zakończyła się entuzjastycznym aplauzem. W tryptyku austriackiego dramatopisarza, atrakcyjnym nie tylko ze względu na językową finezję i dowcip, sypialnie czmychają przez dziurkę od klucza, jeziora wyparowują, a niektórzy ludzie żyją trzysta lat.
Gert Jonke, który w dwa miesiące po premierze Zatopionej katedry otrzymał renomowaną nagrodę literacką im. Kleista (jej laureatami byli między innymi Bertolt Brecht, Robert Musil czy Heiner Müller), postrzegany jest przede wszystkim jako "pisarz-muzyk": nie tylko używający tak indywidualnego języka literackiego, że przypomina muzyczne kompozycje, lecz także wplatający do swojego pisarstwa muzyczne motywy. Tytułem nawiązująca do preludium Claude'a Debussy'ego Zatopiona katedra to poprzedzony monologiem-uwerturą tryptyk, który wywołuje na widowni salwy śmiechu.
Jan Niedziela, "Dialog"
Poetycka (miejscami filozoficzna) tragikomedia Ewalda Palmetshofera w niezwykle suwerenny i innowacyjny sposób wpisuje się w tradycję dramatów "rodzinnych", stawiając przed współczesnym everymanem jego własną fotografię. Na zdjęciu zrobionym z wyjątkową ostrością, bo przy użyciu ironicznego filtru, zobaczymy życie z dnia na dzień, rozsypane pojedyńcze punkty, z których człowiek chciałby zbudować prostą, ale się nie da: "[...] i nie ma linii i ciągle tylko chwila i teraz i rozsypane i teraz i teraz i teraz a pomiędzy nimi nie ma linii, nie ma linii między punktami i nie ma krzywej i nie ma przyszłości, niestety nie ma przyszłości [...]".
Życie toczy się jednak dalej: babcia obchodzi 95-te urodziny, mama przyrządzi fasolkę po bretońsku, więc trzeba pojechać na wieś. Nadarzy się nawet okazja do spotkania dawnych przyjaciół, "u Łukasza", na pogrzebie Łukasza - narkomana zamordowanego przez własnego ojca. I choć imię Hamleta poza tytułem już się nie pojawi, krwawy finał nabierze iście Szekspirowskiego wymiaru.
Całość opowiedziana - co w dobrych dramatach austriackich stało się już tradycją - kunsztownym, zrytmizowanym językiem, czasem potarganym i wybrakowanym, bo w pośpiechu gubiącym słowa, innym razem w matematyce odkrywającym poezję. A co najciekawsze: w opisach dołków życiowych zglobalizowanego świata nie ma nuty żałoby, jest za to bardzo trzeźwa melancholia okraszona ironią i "niebiańsko śmieszne monologi", za które wychwalała autora Gazeta Wiedeńska.
Wiedeńska prapremiera (Schauspielhaus, 11 listopada 2007) w jedną noc przyniosła autorowi najwyższe laury. Prapremiera szwajcarska odbyła się 13. września 2008 w Lucernie; niemiecka - 20. stycznia 2009 w Mannheim.
Komentarze prasowe
Dla ADiT: nota Tłumacza
