W mieszkaniu profesora dzwoni dzwonek do drzwi. Profesor nie toleruje spóźnień, co staje się przyczynkiem do demonstracji władzy nad swoim asystentem. Dialog dwójki naukowców, początkowo komiczny, a wręcz absurdalny, przeradza się w seans protekcjonalności, momentami nawet sadyzmu względem podopiecznego. Pogawędki z wielkimi filozofami w tle sąsiadują ze skatologią, w tym rozmowami o wypróżnianiu (człowiek składa się wszak nie tylko z ducha i umysłu, ale i materii).

Przyczyną spotkania Profesora i Asystenta jest pogrzeb rektora uczelni i starego przyjaciela starszego mężczyzny – profesora Drozdowskiego. Asystent ze stoickim spokojem pomaga profesorowi przygotować się do wyjścia na uroczystość – kupuje mu wieniec, pisze przemowę, prasuje koszulę, słucha „belferskich” dygresji i pouczeń. Stopniowo jednak w sztuce pojawia się minorowy ton; Profesor porusza niby od niechcenia tematy przemijania, starości, cielesności, śmierci. Dochodzi do odsłonięcia innego oblicza protagonisty, umotywowanego również w przydomkach, jakie nadali sobie niegdyś profesorowie (zmarły to tytułowy doktor Jekyll, Profesor – demoniczny pan Hyde). Pod maską cynika kryje się osoba lękająca się nieznanego.

W finale Profesor kompletnie rozkleja się na wieść o tym, że na pogrzebie ma się zjawić jego dawna miłość – Żydówka, która na skutek wydarzeń marcowych opuściła Polskę i od tamtej pory los nie skrzyżował ich ścieżek. Ostatnia scena należy do Asystenta, który kradnie książki z profesorskiej biblioteczki – owe emblematy wiedzy, które okazują się nieskutecznym orężem w walce z lękiem przed śmiercią, przemijaniem. Ale Asystent jeszcze o tym nie wie.

Dwie pary małżeńskie spotykają się w domku letniskowym celem omówienia planowanego wesela ich dzieci. Na początku wszystko przebiega nad wyraz sprawnie, w miłej, zgodnej atmosferze. Udaje się określić przybliżoną datę ślubu, ustalić, jakie miejsce jest potrzebne na organizację przyjęcia, podjęte są wstępne decyzje w sprawie usług cateringowych, a nawet co do spodziewanego wystroju sali i oczekiwanego rodzaju muzyki itp. Jest „bardzo przyjemnie i sympatycznie". I nagle sielankową atmosferę naruszają pewne drobne na pozór zdarzenia - gospodyni rozgotowuje się golonka, druga z uczestniczek spotkania dostrzega pająka i wpada w histerię. Od tego momentu, pomimo starań zebranych, nie udaje się już powrócić do stanu poprzedniej beztroskiej „mieszczańskiej" sielanki. Jest coraz gorzej, a kolejne psychofizyczne problemy bohaterów dają o sobie znać. Piętrzą się wewnątrzmałżeńskie kłótnie i spory, dochodzi do kłopotliwych interakcji między obiema parami. Mama Narzeczonej twierdzi, że Tata Narzeczonego celowo obnażył się przed nią w łazience, potem zaczyna z nim perwersyjnie flirtować - tymczasem Mama Narzeczonego romansuje z Tatą Narzeczonej. Oba małżeństwa na przemian fiksują się i reflektują. W II akcie napięcie jest już tak duże, że pozostaje tylko samobójstwo albo zbrodnia. W miarę rozwoju akcji sztuka traci pozory realizmu. Pozornie niewinne zabawy wkrótce skończą się tragedią: Mama Narzeczonego umrze na zawał w trakcie ćwiczeń jogi, a Tata Narzeczonego zostanie uduszony sznurkiem...

Sztuka Piotra Chrzana obrazuje to, co spoczywa tuż pod powierzchnią naszych społecznych konwencji i nawyków, ujawnia tkwiące w nas autodestrukcyjne pokłady oraz obnaża słabość ludzkich „sposobów" na radzenie sobie z własnymi egzystencjalnymi problemami. Ten przegląd psychopatologicznych ludzkich zachowań: nerwic, fobii, lęków, zaburzeń nastroju, zaburzeń na tle seksualnym aż po zachowania samobójcze i zbrodnicze momentami pod względem konstrukcji oraz samej intrygi przypomina wybitną sztukę Jasminy Rezy Bóg mordu i podobnie jak ona obnaża patologie i chwiejną moralność klasy średniej.

...albo Bramini na wojnie tylko spokojnie

Sztuka sensacyjna Piotra Chrzana z mocną intrygą, komediowe figury obu włamywaczy, którym zdecydowanie daleko od profesjonalizmu - doskonała zabawa dla wielbicieli gatunku.

Komedia znalazła się w półfinale Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej i otrzymała wyróżnienie w konkursie Teatru Powszechnego w Łodzi „Komediopisanie".