Przestrzeń, gdzie „nic” przerywa tylko „ech”, a jedyne, czego się chce, to zapalić papierosa. Miejsce, gdzie nie ma sensu, znaczenia ani metafizyki, a głównym bohaterem jest otaczająca postaci pustka. Czy czymś ją można zapełnić? Czas liczy się tu oddechami i wypuszczonym dymkami. Tu malarstwo jest sprzedawane za ajfony i ajpady z powodu braku papierosów. Przypisane kwestie są odtwarzane w różnych konfiguracjach postaci. Wszystko jest tu płynne i powtarza się w sekwencjach kolejnych zapętlonych sytuacji. Wszyscy ubierają manekina, który ugina się od fragmentów garderoby wszystkich przybyłych gości. Ślub krzyżuje się ze wspomnieniami po zmarłym, rozmowy zakochanych ze wspominkami zeszłych wakacji. I weekendów. I kolacji, alienacji, segregacji. Kto inny zajmuje miejsce, które nie przysługiwało mu wcześniej – pytanie tylko, kto komu (przy)sługuje i komu co ma się (przy)służyć.
 |  |