"Dodzwonili się Państwo do Instytutu Zdrowia Psychicznego, najbardziej zdrowej instytucji na chwile Waszego największego wariactwa" - tak zaczyna się monodram Olgi Pietkiewicz. Bohaterka dzwoni tam pod wpływem całkowitej rozpaczy po tym, jak rzucił ją ukochany. Nie będziemy mieli do czynienia z osobą całkowicie zrównoważoną psychicznie, choć jeszcze nie wiadomo, czy to osobowość obsesyjnie-kompulsywna, współuzależniona czy posiadająca wiele osobowości, lecz - psychiczne schorzenia są przecież znakiem naszych czasów. To, co usłyszymy, zabrzmi absurdalnie, ale po chwili zauważymy, że w historii bohaterki sporo zdrowego krytycyzmu otaczającej nas rzeczywistości. Sfrustrowana kobieta, rzec można "na skraju załamania" ironizuje na temat nowego obrazu męskości, zdrowego stylu życia i, paradoksalnie, feminizmu. Jest zwolenniczką tezy, że z powodu utrzymującego się przez wieki patriarchatu nie ma już prawdziwych mężczyzn. Drażni ją ultranowoczesne, proekologiczne i bezkofeinowe społeczeństwo - zbiorowisko ludzi, którzy przez nadmierną dbałość o styl coraz bardziej oddalają się od życia.
Napisany świetnym językiem monodram operuje ostrym poczuciem humoru. Scenę, poza samą bohaterką, zaludniają tańczący metroseksualni sanitariusze i modele jak z pokazu haute couture.
- Prapremiera: styczeń 2011, Teatr Bajka w Warszawie.
- Nagroda: sztuka wyróżniona została w drugiej edycji konkursu na współczesną polską komedię "Komediopisanie 2009" organizowanego przez Polskie Centrum Komedii Teatru Powszechnego w Łodzi.
"Bohaterka czuje, że w świecie przesuniętych, czy nawet zatartych granic pomiędzy płciami i ich społecznymi rolami brakuje miejsca na to, co dla nich najistotniejsze - znaczących różnic. [...] Sztuka jest próbą satyrycznego uchwycenia rzeczywistości społecznej, subiektywnym przeglądem gatunków mężczyzn mnożących się w metropoliach i obsesyjną chęcią ich skatalogowania."
Katarzyna Mazur-Lejman w programie do spektaklu Seks, metro i mp3.