Kosmos, superbohaterowie, dorastanie, rodzina, pamięć, popkultura, koniec świata i wieloryb. Oto dramatopisarstwo Mateusza Pakuły – bezkompromisowe, błyskotliwe i dotkliwie czułe. Jego świat jest intensywny i nieprzewidywalny, jednocześnie ironiczny i poruszający, dziki i hiperprecyzyjny. Antologia Mateusza Pakuły – jednego z najważniejszych dramatopisarzy współczesnych. Osiem utworów dramatycznych, w tym teksty dotąd niepublikowane, tworzą wyjątkowy zbiór będący wielowymiarowym portretem twórczości autora: od groteski i popkulturowego nadmiaru po intymne opowieści o chorobie, stracie i kryzysie wspólnoty. W tomie przygotowanym przez Wydawnictwo ADiT znajdują się między innymi przełomowy Wieloryb The Globe, dedykowany Krzysztofowi Globiszowi, oraz najnowszy dramat Whatt inc., w którym science fiction splata się z przetwarzaniem osobistych historii.
W skład antologii wchodzą:
Wieloryb The Globe
Złote płyty
Latający potwór spaghetti
Whatt inc.
Całość dopełnia obszerny wstęp krytyczki i badaczki literatury dr Pauliny Małochleb, która opisuje dramaturgię Pakuły jako pełną napięcia, dotkliwą oraz głęboko afektywną.
Redakcja: Witold Loska
Korekta: Marta Orczykowska / zespół redakcyjny
Projekt okładki: Jakub Woynarowski
Promocja: Pamela Adamik
ISBN 978-89-60699-74-4
Cena przed obniżkami: 55 zł
okładka miękka
"Pakuła potrafi mówić o sprawach granicznych – śmierci, żałobie, samotności, przemocy – bez patosu, unikając zarówno wzniosłości, jak i cynizmu. Jego siłą jest umiejętność utrzymania równowagi między ironią a czułością, między ostrzem krytycznym i empatycznym wsparciem. Nawet najbardziej rozbite, zagubione postaci nie zostają u niego sprowadzone do funkcji czy tezy – zachowują swoją niejednoznaczność, wewnętrzne napięcie. Dzięki temu dramaty Pakuły działają jednocześnie na poziomie intelektualnym i emocjonalnym, pozostawiając czytelnika z poczuciem uczestnictwa w czymś więcej niż tylko analiza współczesnego świata – w doświadczeniu, które długo nie daje się zamknąć ani uporządkować." - ze wstępu dr Pauliny Małochleb
Krytyka teatralna wielokrotnie podkreślała charakterystyczny język Pakuły: dynamiczny, ironiczny, celowo przesadzony, a jednocześnie niezwykle precyzyjny emocjonalnie. Estetyczny chaos jego dramatów skrywa gorzką diagnozę współczesności i pytanie o to, jak żyć w świecie, w którym dawne języki wspólnoty utraciły swoją moc. Pakuła pisze więc z miejsca rozpadu: tam, gdzie stare porządki już się wyczerpały, a nowe jeszcze nie powstały. To właśnie z tego napięcia rodzi się energia jego teatru.