Stecura, Ryszard

Krótka teatralna sztuka, która rozgrywa się w przestrzeniach wilgotnej, zatęchłej piwnicy. Traktuje o perypetiach małżeństwa, w którym rządzi despotyczna żona Beata, pomiatająca mężczyzną – Kacprem, który jest po to, żeby spełniać jej kaprysy. To ona dyktuje, co Kacper ma jeść, robić i myśleć. Mężczyzna jest na skraju wytrzymałości, więc postanawia zabić żonę trutką na szczury – dosypując ją do tytułowej kawy po wiedeńsku. Jego zamiary odkrywa Sąsiadka, która radzi mu, jak najskuteczniej przeprowadzić zamach na życie, czyli najlepiej powoli, systematycznie podawać jej truciznę. Jej wiedza bierze się stąd, że regularnie podtruwa swojego męża. Po jakimś czasie Kacpra odwiedza Sąsiad – upłynęły już cztery miesiące od śmierci Beaty. Okazuje się, że zmarła także Sąsiadka, która otruła się przypadkowo trucizną, którą aplikowała mężowi w kawie po wiedeńsku.

Kobieta i mężczyzna przez przypadek spotykają się na dachu. Okazuje się, że oboje chcą dokonać "skoku". Ziobro być może mówi prawdę, że od lat przygotowuje się do samobójstwa. Stojąc przed Marysią, która w afekcie chce skończyć ze sobą, bo ukochany rzucił ją dla innej, pragnie jej pomóc: razem wykonają skok z dachu. I rzeczywiście skaczą, ale tylko piętro niżej, na balkon. Ziobro znakomicie udaje złodzieja, dla którego "skok" znaczy zupełnie co innego. Przypadkiem mieszkanie, do którego się włamują, należy do owego ukochanego, Marysia ma więc okazję pomścić wiarołomcę. 
Bohaterowie prowadzą ze sobą naiwną, acz wyrachowaną grę, która zmusi ich do przewartościowania dotychczasowego obrazu świata. 
Klimat tej nieco absurdalnej komedii Ryszarda Stecury współtworzą subiektywne obrazy mieszkańców przeciętnego bloku, podsłuchiwanych przez parę bohaterów: wnuczka wystawia dziadka na balkon za palenie papierosów, ktoś wyrzuca z okna psujący się telewizor, a szanowany pan docent pod nieobecność żony sprowadza do domu nieletnich chłopców. Autor pozostawia nas sam na sam z parą na dachu, która już nie popełni samobójstwa, a kto wie, może wykona jeszcze jakiś inny skok.

Ten rodzajowy obrazek naszego społeczeństwa zawieszonego między samobójstwem a ekstazą może dać widzom satysfakcję z inteligentnej rozrywki. Niepewność, czy mamy do czynienia z rutynowymi graczami, czy przeintelektualizowanymi świrami, błyskotliwe dialogi oraz humor sytuacyjny utrzymują widza w napięciu. Jest to materiał na godzinny spektakl, także telewizyjny.