Ronja, córka zbójnika
Ronja przychodzi na świat w noc wielkiej burzy, podczas której piorun rozdziela na pół zamek jej ojca, herszta zbójców Mattisa. Dorasta wśród zbójników, ale jej prawdziwym domem szybko staje się otaczający zamek las – piękny, dziki i pełen niebezpiecznych stworzeń. To tam poznaje Birka, syna Borki, największego wroga jej ojca. Wbrew trwającej od lat nienawiści między rodami dzieci zaprzyjaźniają się i stają sobie coraz bliższe. Kiedy konflikt dorosłych zaczyna zagrażać ich relacji, Ronja musi zdecydować, czy pozostać lojalna wobec świata, w którym się wychowała, czy sprzeciwić się jego regułom. Jej bunt staje się początkiem zmiany obejmującej nie tylko dwie zwaśnione rodziny.
Ronja jest bohaterką w ruchu – ciekawą świata, upartą, odważną, ale też zdolną zmieniać zdanie i podważać prawdy, które dorośli przedstawiają jej jako oczywiste. Najważniejsze są dla niej relacje. Z Birkiem buduje więź opartą na partnerstwie, szczerości i wzajemnej trosce, choć także na sporach i próbach charakteru. Z ojcem łączy ją ogromna miłość, która zostaje wystawiona na próbę, kiedy Ronja odkrywa, że kochać kogoś nie musi oznaczać zgadzać się z nim i przyjmować jego zasad. Istotne są również jej relacje z Lovis i Łysym Perem – dorosłymi, którzy zamiast podporządkowywać Ronję sobie, pozwalają jej dorastać. To opowieść o dziecku, które stopniowo staje się osobną osobą i zmusza dorosłych, by również oni nauczyli się czegoś nowego.
Adaptacja zachowuje przygodę, humor, dzikość i emocjonalną siłę powieści Astrid Lindgren, ale została napisana przede wszystkim z myślą o scenie. Dialog jest dynamiczny, sceny prowadzone są oszczędnie, a niewielka liczba didaskaliów świadomie pozostawia reżyserowi i zespołowi dużą swobodę w budowaniu własnego świata przedstawienia. Las, zamek, Diabelska Czeluść czy fantastyczne istoty nie otrzymują jednej narzuconej formy inscenizacyjnej – mogą powstawać poprzez scenografię, ruch, muzykę, światło, pracę aktorów albo zupełnie inne środki.
Ważną rolę pełnią muzyczność i rytm tekstu: pieśni, powracające motywy oraz zbiorowe partie zbójców pozwalają budować spektakl zespołowo w atmosferze Dormanowskiej zabawy. Jednocześnie w centrum pozostaje prosta i bardzo współczesna historia o dorastaniu, przyjaźni ponad podziałami, niezgodzie na odziedziczoną przemoc i o trudnej sztuce pozwalania dzieciom, by wybrały własną drogę.
Adaptacja została sprawdzona w praktyce scenicznej – powstała na potrzeby realizacji w Teatrze Polskim w Bydgoszczy w reżyserii adaptatora.