Nowe sztuki, nowi autorzy

Falowanie i spadanie to dramat o momencie, w którym codzienność zaczyna tracić dawną logikę, a ciało i psychika przestają współpracować według znanych reguł. Mila, kobieta w wieku około pięćdziesięciu lat, funkcjonuje pomiędzy trzema porządkami: własnym lękiem, matczynym dziedzictwem milczenia oraz językiem młodszego pokolenia, który obiecuje zrozumienie, ale często nie dociera do sedna doświadczenia. Sztuka rozgrywa się w pozornie zwyczajnych rozmowach rodzinnych, które stopniowo ujawniają głębszy kryzys tożsamości i poczucie utraty kontroli nad sobą i…

Tańczą w ciemnościach Sabiny Czupryńskiej rozgrywa się podczas rodzinnego spotkania z okazji przejścia Dziadka na emeryturę. Ma być tort, nalewka, wspomnienia i spokojne świętowanie po czterdziestu pięciu latach pracy. Szybko okazuje się jednak, że nikt przy tym stole nie potrafi naprawdę odpoczywać. Każdy przynosi własny model pracy, własny język sukcesu i własny rodzaj zmęczenia.

Tytuł sztuki może przywoływać film Larsa von Triera Tańcząc w ciemnościach, ale Czupryńska przesuwa akcent z pojedynczej…

Pisarka i kostiumografka. Obserwatorka pięknych rzeczy. Autorka kilku powieści wydanych nakładem Wydawnictwa Prószyński i S-ka (Kobiety z domu Soni 2012, Ta druga Słodka i ostra 2013, Zawirowanie 2015, Jeszcze będzie przepięknie 2018 oraz debiutanckiego zbioru opowiadań Dziesięciu, którzy... 2004) Przez całe życie zawodowe związana ze światem teatralnym i literackim. Od ponad dwudziestu lat projektuje dla teatru i analizuje psychologiczną funkcję kostiumu w budowaniu postaci scenicznej. Autorka modowo historycznej…

Właśc. Maria Gabriela Janowska (ur. 30 marca 1857 r. w Podhajcach, zm. 17 grudnia 1921 r. we Lwowie) – polska aktorka, dramatopisarka, powieściopisarka, publicystka, krytyczka teatralna i artystyczna. Przedstawicielka polskiego naturalizmu, wykpiwała moralną obłudę mieszczaństwa; pisała komedie satyryczne, dramaty i powieści. W 1879 r. zaczęła występować w amatorskim teatrze w Warszawie; w 1881 r. zerwała z mężem, rodziną i środowiskiem, a w styczniu 1882 r. została zaangażowana jako aktorka w teatrze w Krakowie i tam przyjęła pseudonim Gabriela Zapolska. W…

Ur. 25 kwietnia 1833 r. we Lwowie, zm. 18 września 1913 r. we Lwowie pisarz i poeta. Początkowo gospodarował na roli; w latach 1871–1898 dyrektor seminarium nauczycielskiego w Stanisławowie; autor nowel, powieści i dramatów osnutych głównie na tle życia i obyczajów ludności ukraińskiej i żydowskiej w Galicji Wschodniej (Nad Czeremoszem 1891, Z niedalekiej przeszłości 1909, Nasza Judea 1910, Utwory dramatyczne 1911). Pisał też utwory poetyckie, m.in. Powieść o Czarnobrewcu (1867).

Ur. 10 października 1984 r. w Bydgoszczy reżyser, scenarzysta, producent. Ukończył Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu (studia magisterskie i podyplomowe), zarządzanie w biznesie i kulturze na Supreme Business College w Sydney w Australii oraz logistykę wojskową w NATO Oberammergau School w Niemczech. Od 2008 r. do 2015 r. był specjalistą w dziedzinie protokołu dyplomatycznego oraz logistyki wojskowej w bazie NATO – Joint Force Training Centre. Równocześnie od 2007 r. do 2017 r. był współtwórcą (reżyser oraz prowadzący) prawie…

Ur. 7 listopada 1831 r. w Berezówce, zm. 23 grudnia 1887 r. w Stetkowcach  na Wołyniu polski pisarz, poeta, historyk literatury i tłumacz, działacz polityczny. W latach 1847–1855 studiował w Kijowie, gdzie ukończył kurs historyczno-filologiczny oraz medycynę. Rok 1857 spędził w podróży zagranicznej. Po powrocie był korespondentem „Kuriera Wileńskiego”. W 1862 r. za przewodzenie postępowym studenckim organizacjom narodowym został skazany na sześć lat wygnania w Kursku (m.in. za agitowanie do podpisywania petycji o przyłączenie Podola do Królestwa Kongresowego…

Ur. 17 maja 1870 r. w Krakowie, zm. 8 kwietnia 1918 r. w Bronowicach Małych polski poeta, prozaik i dramatopisarz okresu Młodej Polski. Po uzyskaniu na Uniwersytecie Jagiellońskim tytułu doktora praw poświęcił się twórczości literackiej i zagadnieniom z dziedziny historii i historii sztuki. Publikował felietony i artykuły z historii sztuki oraz krytyki literackie na łamach gazet warszawskich i krakowskich, m.in. w „Gazecie Polskiej”. W roku 1896 uzyskał stypendium przyznane przez Akademię Umiejętności, dzięki któremu wyjechał do Paryża. Uczęszczał na wykłady w…

Ur. 3 października …

(Wł. Dunajew) 1878–1952 – białoruski aktor, reżyser i dramaturg. W latach 1921–1931 kierownik artystyczny Białoruskiego Teatru Narodowego. Jeden z założycieli i kierowników (1945–1952) Białoruskiej Akademii Teatralno-Artystycznej w Mińsku. Autor m.in. zawartego w niniejszym tomie dramatu Kastuś Kalinowski.

Ciekawych twórczości autora odsyłamy do książki Nasza prawda, wydanej nakładem ADiTu, Warszawa 2025.