 |  |
Co nowego
Dopóki dzień was nie rozłączy - albo kwestia światła: Odpowiedź na Ostatnią taśmę Becketta? Raczej echo. Teraz raczej dalekie echo. Echo odległych miejsc i odległego czasu, czasu pana Krappa, samotnego bohatera sztuki Samuela B. Echo to raz słabe, zniekształcone i nieśmiałe, to znów wzmocnione, powiększone, głośne. Dlatego ośmielam się nazwać ten monolog-echo dramatem, bardzo małym dramatem - tak jak Ostatnia taśma wielkim dramatem jest.
Sztukę Człowiek, któremu dane było przeżyć swoje życie raz jeszcze (Han som fick leva om sitt liv) napisał Lagerkvist w roku 1928. Przedstawił w niej życie Daniela, któremu - jak mówi sam tytuł - dane było przeżyć swoje życie jeszcze raz, by uczynić je prawdziwie swoim życiem. W jego poprzednim zdarzyło się coś strasznego, czego nie umiał zaakceptować.
Narkotyki, alkohol, transwestyta, śmiech, łzy, śmierć, plotki, polityka, lesbijki, miłość, zdrada, strach, zemsta, seks, nadzieja, geje, poseł, zazdrość - to wszystko przewijające się jak w kalejdoskopie znajdziecie w tekście Rodolfo Santany. Kontrowersyjny tekst, wartka akcja, żywe dialogi.
Crista jest nauczycielką muzyki, lekcje od blisko 30 lat pobiera u niej mało zdolna wiolonczelistka Mati. Ich lekcje w gruncie rzeczy mają je chronić przed samotnością. Crista nie ma już innych uczniów, Mati jest samotną czterdziestolatką. Między kobietami nawiązuje się więź - trudnej - ale przyjaźni. W dniu urodzin Cristy zjawia się nieoczekiwany gość - Adela, żebraczka, która słuchała muzyki dobiegającej z okien. Jest zimno, więc okna zostały zamknięte, nic nie słychać.
Dramat o przemocy, której nie da się uniknąć i która z zewnętrznego świata przecieka do życia spokojnej housewife, zabijając jej uczucia, a w końcu i ją samą. Amelia komunikuje się z otoczeniem przy pomocy wypierania ze świadomości złych informacji. Żyje z syndromem ofiary, ale ceni sobie swoje małżeństwo z rozsądku. Walcząc o status jedynej żony, a także w rezultacie konfrontacji ze zbrodniami męża, sama staje się zbrodniarką i posyła generałowi opakowany w poduszkę "prezent" w postaci chemicznej broni.
Jednoaktówka pierwsza: Mill Hill
Osoby:
Roy Blundell
Dentysta. W jego gabinecie, w centrum Londynu, bywają przedstawiciele elit politycznych i towarzyskich. Dochody pozwalają mu mieszkać w jednej z najdroższych dzielnic miasta. Ma około czterdziestu lat i jednym z objawów dobrobytu staje się u niego rosnąca nadwaga. Jest głową domu i jest tak pewien swej pozycji, że do głowy mu nie przychodzi, iż Denise mogłaby go zdradzać.
Denise Blundell
Obsada: Ojciec – 65 lat, Syn – 35 lat, Phillip – młodszy od Syna; pozostałe postaci w nieokreślonym wieku
Czas: współczesność
Miejsce: zamożnie urządzony pokój jadalny połączony z kuchnią w mieszkaniu Syna; prosta sypialnia należąca do Ojca; pogrążony w chaosie pokój w domu byłej żony; festyn, na którym upija się młodszy brat
przekład: Radosław Piszczek ; jednoaktówka; groteska
Miejsce: park miejski
Groteskowa historia Śmieciarza, który ciężko pracuje nad zrozumieniem swojej egzystencji. Ubrany we frak, traci poczucie absolutu.
na podstawie Sługi Dwóch Panów Carlo Goldoniego z piosenkami Granta Oldinga
Nagrody: Critics' Circle Award 2012 i Evening Standard Award 2011 dla Najlepszej Nowej Sztuki
Siedem nominacji do Tony Award 2012 i Nagroda Tony dla Najlepszego Aktora (James Corden)
Sztuka Inki Dowlasz w ciekawy i nowy sposób przedstawia zjawisko przemocy i agresji w szkole. Miłosz, młody chłopak, pada ofiarą agresji swojego ojca. Prawie codziennie bity, zaczyna tę metodę rozwiązywania problemów przenosić w mury szkoły. Zastrasza swych kolegów, którzy ulegają jego sile i nie potrafią mu się przeciwstawić. Pobity przez niego Tadeusz trafia do szpitala. Okazuje się, że do końca życia będzie sparaliżowany. Dla jego ojca i kolegów to szok.
Sztuka o ukrytym w polskim społeczeństwie, ale wciąż żywym antysemityzmie. Rzecz dzieje się w podupadającej szkole w jakimś polskim mniejszym mieście. Szkoła się sypie, ma długi, grozi jej likwidacja. Pewnego dnia dyrektor szkoły dostaje maila od tytułowego Żyda, Davida Wassersztajna. Człowiek ów prosi o zwrot wypracowania, które napisał będąc uczniem tej szkoły. Dyrektor widzi w tym zdarzeniu szanse na dostanie dużej darowizny, która uratuje szkołę.
Osoby: David Blau (50 lat) – pisarz i wykładowca uniwersytecki; Leena (30 lat), Agnes (30 lat), Phil (30 lat) – doktoranci
Ta - jak ją określił jeden z amerykańskich krytyków - brawurowa dwuosobowa sztuka osnuta jest na legendarnym zamówieniu cyklu obrazów Marka Rothki dla restauracji Four Seasons w Seagram Building w Nowym Jorku. Rothko właśnie przygotowuje wspomnianą serię obrazów, kiedy do jego pracowni wkracza nowy asystent - młody aspirujący malarz. Relacja tych dwóch mężczyzn aż skrzy się od emocji. Jest tam wszystko: sympatia, zdziwienie, gniew, pogarda, lęk, smutek, radość, zaskoczenie - pełna paleta możliwości aktorskich.
Siedem lat temu Mick Dowd stracił żonę, Oonę, w wypadku samochodowym. Siedział wtedy za kierownicą, ale nic mu się nie stało. Po Leenane krąży plotka, że Mick zamordował żonę, a potem wrzucił ją do samochodu i rozbił go, żeby upozorować wypadek.
fritz kater to literacki pseudonim urodzonego w latach sześćdziesiątych niemieckiego reżysera Armina Petrasa. Jego sztuka czas kochania, czas umierania to powrót do czasów istnienia Muru Berlińskiego oraz Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Dramat składa się z trzech wyraźnie oddzielonych od siebie części, które różnią się od siebie zarówno pod względem językowym, jak i estetycznym.