 |  |
Co nowego
Trzonem sztuki jest trójkąt emocjonalny: to, co dzieje się między dwoma mężczyznami i kobietą. Główni bohaterowie, czyli ambitna policjantka, jej kolega z pracy - uzależniony od seksu łgarz i cynik - oraz młody, wielkomiejski nieudacznik, który wylądował na byle jakiej posadzie jako recepcjonista i chłopiec na posyłki. Problem dotyczy lojalności. Kłamstwo i manipulacja naruszają ich wzajemne relacje. Miłość i przyjaźń zamieniają się w niechęć. Dochodzi do przewartościowania postaw i odwrócenia ról.
Lea i Fred mieszkają razem, są parą. Fred usiłuje odnieść sukces jako pisarz, Lea prowadzi program radiowy przez internet. Jej siostra Naomi prowadzi galerię sztuki współczesnej, jest kobietą biznesu. Kiedy wraca po kilku latach pobytu w Stanach ich przyjaciel Tiger, który odniósł spektakularny sukces jako artysta (twórca znanych instalacji), życie Freda, Lei i Naomi zmienia się w swoisty koszmar: Tiger, zepsuty przez sławę i pieniądze, postanawia uczynić swoją śmierć najgłośniejszym wydarzeniem zbliżających się targów sztuki.
Darko chleje. Chleje tak, że mózg staje. Tak, że mu wypadają zęby i zapomina, jak się nazywa. Chleje, żeby zapomnieć o beznadziejnym życiu na zapomnianym przez Boga i ludzi blokowisku.
Według powieści Opowieść o Blanche i Marie (Boken om Blanche och Marie, przekład Iwona Jędrzejewska) oraz dramatu Blanche i Marie (Blanche och Marie, Andrzej B. Krajewski-Bola).
Prawa autorskie Pera Olova Enquista pod opieką ADiT.
15 lat temu Una uciekła z Rayem ze swego rodzinnego miasteczka. Uważała, że go kocha, myślała, że on kocha ją. Żadnemu z nich nie wolno było poddać się temu uczuciu. Schwytano ich, on trafił do więzienia, ona w gabinetach psychoterapeutów miała zastanawiać się, co naprawdę ich łączyło. Kiedy uciekali, Ray miał 30 lat. Una - 12. Dzisiaj odnalazła go. Ale kim on jest? Jej ukochanym czy pedofilem, który zniszczył jej życie? Kochał ją, czy była tylko seksualnym obiektem?
Sztuka publikowana w Dialogu 9/96
Petera Turriniego nie trzeba przedstawiać. Ten znany skandalista, który od lat wyrzeka się tego określenia, autor 40 sztuk teatralnych, mawia przewrotnie, choć pewnie szczerze: "Staram się po prostu pokazać na scenie za pomocą środków artystycznych szaleństwo, w którym żyjemy. Uprawiam teatr aktualny. Opisuję lęki naszych czasów". Nie inaczej jest w niewystawianej jeszcze w Polsce sztuce Bitwa o Wiedeń.
Anonimowi Alkoholicy są wspólnotą mężczyzn i kobiet, którzy dzielą się nawzajem doświadczeniami, siłą i nadzieją, aby rozwiązywać swój wspólny problem i pomagać innym w wyzdrowieniu z alkoholizmu. Od tych słów rozpoczyna się "Preambuła" odczytywana na początku każdego spotkania grupy AA.
Osoby: (15-letnie) BIEGACZ - trenuje średnie dystanse, CAROLA - rzut kulą, JENNY - thai-boxing, TAMMY nie trenuje, często się śmieje, SAMMY - nie trenuje, lecz narkotyzuje się,
MATKA CAROLI, trener w pchnięciu kulą, lat 40
Miejsce: szpital psychiatryczny
Sztuka teatralna w dwóch aktach, na motywach opowiadania Leonida N. Andrejewa Rozum
Akcja sztuki rozgrywa się w Petersburgu w roku 1900.
Spotkanie rodzinne u Jakuba i Idy pod odświętnie przystrojoną choinką. Zaśnieżony krajobraz, ogień trzaskający w kominku, zapalone świeczki: kiedy dzieci i wnuki zgromadzą się przy wigilijnym stole, zadzwoni dzwoneczek i babcia Ida wniesie do pokoju upieczonego jelenia. Wszystko to brzmi sielankowo. W rzeczywistości Jakub jest starym zrzędą, nie znosi kiczu świąt, a jego serce bije dla córki, Edith, która z pewnością zasługiwałaby na lepszego męża niż sprzedawca skarpetek.
Głównym tematem moich sztuk i scenariuszy wydają się być niebezpieczeństwa wynikające ze zbliżenia się do drugiego człowieka i to, jak bolesne mogą się one okazać. Nie mówię, że powinniśmy być przez całe życie samotni. Chcę tylko zwrócić uwagę, że w życiu to nie jest takie proste i wspaniałe jak w telenoweli.
Amerykańska sztuka nagrodzona Pulitzerem, przełożona na ponad 20 języków i wystawiona w ponad 40 krajach na świecie. Jej prapremiera odbyła się w Royal Court Theatre w Londynie w 1979 roku. W 1980 nominowana była do nagrody Tony i zdobyła Dramatists Guild's Hull-Warriner. Na jej podstawie w 1997 roku powstał film według scenariusza Martina Shermana. W kolejnych produkcjach grały takie sławy jak Mick Jagger czy Richard Gere.
Carmen, autorka książek kucharskich, uwielbia dobre jedzenie, dobrze schłodzonego oryginalnego szampana i przystojnych mężczyzn – lecz tych ostatnich jedynie na czas określony. Niestety nie bez trudności przychodzi jej pozbywać się oddanych jej partnerów. I tak jeden po drugim niedobrowolnie musi pożegnać się z życiem – dzięki smakowitej kuchni ziołowej Carmen. Również z Bernhardem sprawy nie mają się inaczej: sylwestrowe menu przyprawiło go o koniec.
Ostatni dramat pióra Lagerkvista, Barabasz (Barabbas), ukazał się trzy lata po opublikowaniu powieści o tym samym tytule.
Więcej informacji o sztuce lub prawach autorskich udzieli Elżbieta Manthey lub Magdalena Linek: agencja@adit.art.pl, tel.: 22/ 822 11 99