Co nowego

Wadowski, Wiesław

Wiesław Wadowski jako agent SB podczas happeningu KOP, Wrocław, Plac Solny, marzec 2016

Jestem z Wrocławia. Przez zdecydowaną większość życia byłem tu nauczycielem, przez część terapeutą. Konsumentem literatury byłem zawsze. Trafiłem na Jana Kotta. On i Antoni Słonimski ułatwili mi moje czytelnicze wybory. Tak poznałem sztuki Szekspira. Nie zaniedbywałem też innych autorów. “Dialog” czy polska seria wydawnicza sztuk teatralnych skutecznie zaspakajała moją ciekawość. (Nie pamiętam nazwy tej serii, jedynie wygląd tych mocno kolorowych zeszytów).

Requiem dla Stanisława Wyspiańskiego

Zdunik, Michał

Dramat – choć może należałoby powiedzieć „partyturę” Michała Zdunika rozpoczyna scena śmierci Stanisława Wyspiańskiego. Właśnie na granicy między życiem a śmiercią, w ostatniej godzinie, rozgrywa się swoiste rozliczenie z przeszłością autora. To nie tyle msza żałobna – choć utwór zbudowany jest zgodnie ze strukturą requiem, a chór bezustannie recytuje fragmenty liturgii po łacinie – ile misternie utkana fantazja o ostatnim tchnieniu wielkiego artysty. Pisany na potrzeby radia tekst uderza swoją precyzyjną konstrukcją.

Judyta i niedźwiedź

Szafrański, Adrian

Sztukę Adriana Szafrańskiego otwiera scena narady w siedzibie Koła Gospodyń Wiejskich. Zebrani dyskutują o tym, kto za kogo powinien się przebrać podczas tegorocznego „wodzenia niedźwiedzia”: wiejskiej tradycji karnawałowej, która do dzisiaj kultywowana jest na terenie Śląska, a zwłaszcza województwa opolskiego. Uczestnikom spotkania, od lat biorącym udział w przebieranym orszaku, brakuje osoby, która zgodnie z tradycją  przebrałaby się za niedźwiedzia i zabawiałaby mieszkańców odwiedzanych domostw.

Dwanaście prac Heraklesa

Szafrański, Adrian

W swojej sztuce Dwanaście prac Heraklesa Adrian Szafrański uruchamia refleksję dotyczącą tego, czym w rzeczywistości jest człowieczeństwo. Pytanie o jego naturę stanowi główny trzon snutej przez niego opowieści. Jej bohaterem jest tytułowy heros, mityczny półbóg, syn Zeusa i śmiertelniczki Alkmeny. Swoistą strukturę dramatu stanowi słynne dwanaście prac, które w interpretacji Szafrańskiego stają się podróżą ku dojrzałości i samopoznaniu.

Moją ulicą płynie rzeka

Depta, Elżbieta
Szafrański, Adrian

Bohaterami sztuki Elżbiety Depty i Adriana Szafrańskiego Moją ulicą płynie rzeka jest grupa mieszkańców lewobrzeżnego Opola, które w 1997 roku uległo całkowitemu zalaniu podczas tzw. powodzi tysiąclecia. Matka Polka, Elegancka Pani, Sąsiad i Sąsiadka, a także Reporter i Strażak znajdują się w epicentrum powodzi. Obserwowani są zarówno przez ciekawskich mieszkańców prawego brzegu Odry, jak i przez żądnych dramatycznych historii telewizyjnych widzów.