język polskijęzyk angielski

Co nowego

Bo, czyli Borys, ma sześć lat. Lubi się przytulać i tę potrzebę zaspokaja mu pluszowy Nietoperz. Rodzice, kochający syna i troszczący się o jego dobrostan i rozwój, wśród owych trosk o dziecko zapominają o najważniejszym – o nim samym. Chłopiec nie czuje się szczęśliwy, choć nie do końca wie dlaczego. Marzy mu się, by zasnąć na bardzo, bardzo długo i obudzić się szczęśliwszym. Pewnego razu zauważa Niedźwiedzicę z małym Niedźwiadkiem. Tak bardzo chciałby wtulić się w jej futro – niepachnące ani trochę tak ładnie jak ciało jego Mamy – i zapaść w sen.

Pożeracze czekolady to tragikomiczna historia trzech dorosłych sióstr, których matka popadła w obłęd i umarła, a ojciec zginął w wieku sześćdziesięciu lat podczas lekcji na prawo jazdy. Najmłodsza z nich, Waleria, od dawna w ogóle nie wychodzi z domu, w którym porusza się po tylko sobie znanych tajnych korytarzach i zajmuje się produkcją surykatek z modeliny oraz zwariowanych kolaży z rodzinnych fotografii.

Doktor nauk o sztuce, teatrolożka, bohemistka, tłumaczka z czeskiego. Skończyła Wiedzę o Teatrze w warszawskiej Akademii Teatralnej, doktorat o dramatach Václava Havla napisała w Instytucie Sztuki PAN. Od roku 2006 pracuje w Instytucie Teatralnym, gdzie jest obecnie kierowniczką Biblioteki. Pracowała także w Polskiej Akademii Nauk. Jest członkinią Stowarzyszenia Tłumaczy Literatury. Tłumaczy dramaty, powieści, eseje, publikuje artykuły o czeskim teatrze. Przełożyła utwory np.

Ur. 30 maja 1021 w Jersey City, zm. z powodu niewydolności nerek po udarze 18 maja 2008 w Woodland Hills w Kalifornii. Po studiach rozpoczął pracę w radiu jako pisarz, od lat 50. pisał scenariusza dla znaczących wytwórni filmowych, takich jak Universal, Warner Brothers, MGM czy 20th Century Fox. W tym czasie stworzył niezapomniane role dla gwiazd kina - Paulette Goddard, Edwarda G. Robinsona, Jacka Lemmona, Geraldine Page, Charlesa Bronsona, Sidney'a Poitier czy Johna Wayne'a.

Wiktoria i Marcel to mieszkające w Paryżu małżeństwo z dwudziestodwuletnim stażem. Kobieta prowadzi swój własny butik, jest uznaną i odnoszącą sukcesy projektantką mody. Mężczyzna pracuje natomiast jako lekarz kardiolog oraz wykładowca na Akademii Medycznej. Wiktoria i Marcel mają jednego syna, mieszkającego poza Paryżem, dwudziestojednoletniego Simona. Dobrze sytuowane małżeństwo sprawia wrażenie udanego i szczęśliwego związku. Jak się jednak okazuje… tylko do czasu. Pewnego ranka, kiedy Marcel szykuje się do pracy, zaczyna dzwonić jego telefon.

Akcja ma miejsce podczas spektaklu  trwającego dokładnie godzinę dwadzieścia, w garderobie aktora Pierre’a Lemarchanda, który przygotowuje się do wejścia na scenę w roli Alcesta w molierowskim Mizantropie. W trakcie spektaklu Mathilde będzie przygotowywać Pierre’a do wejścia na scenę. Pierre jest “typowym aktorem”, wszystko kręci się wokół niego. Przywiązuje dużą wagę do wyglądu, jest wymagający i lekko hipochondryczny. Jego słabość: matka, która nie żyje, ale wciąż do niego przemawia. Podobno nie była kochającą matką.

Ur. 6 maja 1815 w Paryżu, zm. 22 stycznia 1888 tamże francuski komediopisarz. Oficer Legii Honorowej (1870). Urodził się w rodzinie zamożnego przemysłowca. Uczęszczał do Lycée Condorcet. Z podróży po Włoszech wysyłał korespondencje do czasopism paryskich, które później wydał w zbiorze La clef des champs. W roku 1837 napisał i wystawił w teatrze pierwszą komedię La cuvette d'eau. W ciągu pięćdziesięciu lat stworzył dziesiątki komedii i fars. Wiele z nich przetłumaczono na język polski.