Ur. 17 maja 1870 r. w Krakowie, zm. 8 kwietnia 1918 r. w Bronowicach Małych polski poeta, prozaik i dramatopisarz okresu Młodej Polski. Po uzyskaniu na Uniwersytecie Jagiellońskim tytułu doktora praw poświęcił się twórczości literackiej i zagadnieniom z dziedziny historii i historii sztuki. Publikował felietony i artykuły z historii sztuki oraz krytyki literackie na łamach gazet warszawskich i krakowskich, m.in. w „Gazecie Polskiej”. W roku 1896 uzyskał stypendium przyznane przez Akademię Umiejętności, dzięki któremu wyjechał do Paryża. Uczęszczał na wykłady w Collège de France, Sorbonie i École des Beaux-Arts. Po powrocie zamieszkał w Krakowie. Ślub Lucjana Rydla z Jadwigą Mikołajczykówną (1883–1936), córką gospodarza z Bronowic, który odbył się 20 listopada 1900 r., stał się tematem Wesela, słynnego dramatu autorstwa Stanisława Wyspiańskiego – jednego z zaproszonych gości. Od roku 1915 do 1916 był dyrektorem Teatru im. Słowackiego. Lucjan Rydel jest autorem m.in. dramatów: Betlejem polskie (na jego podstawie Konstanty Gorski skomponował poemat symfoniczny pod tym samym tytułem, a Jerzy Gablenz operę), Betlejem polskie – jasełka, Zygmunt August (trylogia dramatyczna) oraz zawartego w tomie Nasza prawda dramatu Na zawsze.
Ciekawych twórczości autora odsyłamy do książki Nasza prawda, wydanej nakładem ADiT, Warszawa 2025.