Never Ending Sorry

Autor: 
Pawłowski, Łukasz
Gatunek: 
Dramat
Obsada kobiety: 
4
Obsada mężczyźni: 
3
Postacie: 
Su, Ali, Meg (siostry), Andrzej (kochanek Su), Piotr (mąż Meg), Dawidek (synek Ali i Piotra), Mama, Tata
Szczegóły obsady: 
+ dziecko

Gęsty i mroczny dramat rodzinny, którego toksyczną oś stanowi matka. Jej mąż, ich trzy córki i kochankowie, mężowie córek to ludzie uwikłani w coś dziwnego, co trzyma razem tę rodzinę: zdrady, kłamstwa, wyparcia i drzewo, które rośnie w salonie. W tym dramacie autor kreśli rozmaite portrety psychologiczne i skomplikowane układy. Ojciec, który całymi latami "nie zauważa" niewierności żony i naiwnie myli miłość z chorobliwym uzależnieniem, a po jej śmierci  postanawia nie wstawać z łóżka, obsesyjnie czekając na własną śmierć. Młodsza siostra, Su, agresywna i uzależniona od seksu, która jako dziecko była niemym obserwatorem wakacyjnych zdrad matki; kochanek Su, uzależniony od niej i wsiąkający w tę rodzinę; małżeństwo Meg i Piotra, oparte na przemilczeniach i zakłamywaniu siebie. Wzajemna nienawiść i rozpaczliwe próby przebaczenia. Rozpadające się związki i dojmująca samotność. Poczucie bezsensu egzystencji wyrażone sugestywnym językiem:

"Piotr – … nic co zrobiłem po drodze nie miało sensu ani ty ani dziecko… to wszystko to oszustwo, gówno, gówno…

Meg – Piotr co się dzieje?

Piotr – zostaw mnie! zostaw mnie! tyle razy ci to mówiłem tyle razy ci to powtarzałem ...

codziennie… każdym spojrzeniem… każdym łykiem kawy rano… (…) każdym powstrzymanym wrzaskiem, każdym nie rzuconym bluzgiem, kubkiem, talerzem, telefonem, żelazkiem… 

Meg – Piotr uspokój się

Piotr – każdą zapitą sobotą… każdą wyruchaną w aucie szmatą… siostrą…

Meg – Piotr uspokój się…

Piotr – ale ja nie chcę się uspokoić… za długo byłem spokojny… nie chcę twojego wybaczam…"

Otwarta konstrukcja tego dramatu daje możliwość skomponowania różnych historii – autor zaznacza, że kolejność scen może być dowolna. I tak jak montaż w filmie może całkowicie zmienić jego wymowę, tak reżyser ma możliwość różnie rozłożyć akcenty i stworzyć różne chronologie wydarzeń. Osią i tak pozostanie duszna atmosfera naznaczona rodzinnymi dramatami. Sztuka Pawłowskiego przypomina klimatem słynne Szepty i krzyki Bergmana i niewątpliwie daje aktorom i reżyserowi ogromne możliwości twórczych poszukiwań.