Chefec

Przekład: 
Olek, Agnieszka
Obsada kobiety: 
3
Obsada mężczyźni: 
4

Gatunek: tragikomedia; Czas: współczesność, akt I rozgrywa się w ciągu jednego wieczora, akt II po upływie dwóch tygodni w ciągu jednego dnia; Miejsce: różne pokoje w domu Tejgelacha, ulica, kawiarnia

Chefec, w odróżnieniu od innych bohaterów levinowskich, nie żyje sam. Nie znaczy to jednak, że jest szczęśliwy. Jego krewni - Klemensea i Tejgalach - dla poprawy samopoczucia poniżają i dręczą swojego lokatora. Choć wydaje im się, że są wolni i szczęśliwi, rządzi nimi ich córka Fogra – wspaniała młoda kobieta sukcesu, do której wzdycha Chefec. Jest to jednak miłość bez wzajemności, bo z Fogrą zaręczył się chłopak o imieniu Warszawiak - bezmyślny i całkowicie zależny od narzeczonej. Poniżany Chefec szuka zadośćuczynienia w poniżaniu przyjaciela hipochondryka Adasia Bardasia i zakochanej w nim, zmęczonej, samotnej kelnerki Chany Czerlicz. Nad bohaterami próbuje panować Szukra, rywalizując w tej mierze z rządzącą wszystkimi Fogrą.

Chefec to opowieść o złożonych relacjach i uwikłaniach międzyludzkich, gdzie jedynym sposobem przetrwania jest zgoda na pozostawianie w cieniu innych i przyjęcie roli kozła ofiarnego. Levin zastanawia się nad systemem „ustawień rodzinnych", biorąc nas na świadków egzystencjalnej walki o życie, jaką prowadzi aż do zatracenia tytułowy bohater, postrzegany przez wszystkich jako rzecz (w hebrajskim słowo chefec ma dwa znaczenia – rzecz i pragnienie). Wbrew własnej woli, ponaglany przez innych, decyduje się na samobójstwo... Uroczysty skok Chefeca z dachu staje się dla bohaterów lokalną sensacją i szansą na zmianę w ich życiu, prowokując nas do refleksji nad absurdem fatum.

Chefec był jednym z pierwszych wielkich sukcesów teatralnych Hanocha Levina w Izraelu lat siedemdziesiątych. Przez niektórych odczytywany jako ostra satyra na izraelskie społeczeństwo, które uciska inny naród nie zauważając swoich wad.

Ciekawe sylwetki bohaterów walczących o własne szczęście, smutnych, a jednocześnie budzących śmiech, dynamiczne dialogi, szybkie zmiany akcji i fascynujące monologi postaci, pełne ciekawych i zaskakujących metafor. Wszystko to warte poznania i przeniesienia na polską scenę – „obcy" to my.