Campiello

Autor: 
Turrini, Peter
Przekład: 
Lachowski, Jacek
Gatunek: 
Komedia
Obsada kobiety: 
6
Obsada mężczyźni: 
5

Na motywach komedii Carlo Goldoniego pod tym samym tytułem

Czas:  rok 1960, późne lato

Miejsce: campiello – niewielki plac w Mestre na przedmieściu Wenecji; na obrzeżach campiello stoją niszczejące nowe domy; to dzielnica biedoty

Zorzetto próbuje zachęcić mieszkańców campiello do udziału w loterii, w której wygrać można wypaczone garnki i talerze, należące rzekomo do wielkich Włochów. Stawką w tej grze jest małżeństwo. Pasqua i Catte pragną ponownie wyjść za mąż, lecz najpierw muszą wypchnąć przed ołtarz swoje córki. Lucietta z zemsty na narzeczonym postanawia poflirtować co nieco z nowo przybyłym na campiello Cavaliere. Anzoletto zwierza się Catte, że nie stać go na zaręczynowy pierścionek i wesele. Wkrótce wychodzi na jaw, że Cavaliere oświadczył się jednocześnie dwóm pannom. Nie pozostaje mu nic innego, tylko uciec, co postanawia uczynić po zapadnięciu zmroku. Pod koniec sztuki astmatyczny właściciel gospody Sansuga „jest w drodze do wyzdrowienia", Cavaliere bezskutecznie próbuje wyrwać się z opałów, Pasqua i Catte walczą o godność swoich dzieci, a zazdrosny Anzoletto próbuje zabić Luciettę. Mieszkanki campiello rezygnują z bezsensownej rywalizacji o mężczyzn.

Mimo że akcja dzieje się w Wenecji w 1960 roku, wydarzenia sztuki mogłyby się dziać „wszędzie i zawsze". Zaborcze matki dbają o honor i przyszłość swoich dzieci, a w swej chorobliwej trosce nie dają im dojść do głosu. Rzucanie monet na plac w pierwszej scenie jest symbolem kodeksu moralnego mieszkańców campiello, dla których, mimo skrajnej biedy, są sprawy ważniejsze niż pełen portfel.