Nowe sztuki, nowi autorzy

Operacja Castro

Stewart, Brian

Operacja Castro powstała przed 11 września 2001. Ze względu na tematykę, po tej dacie  zyskała ona na aktualności jako nośnik nowych kontekstów historycznych wydarzeń sprzed niemal pół wieku. Rząd USA wciąż, od tylu już lat, rozważa swój następny krok w „kwestii kubańskiej”. Dlatego to, co wczoraj jeszcze było satyrą, dziś może nieźle przerazić. Bill, konserwatysta z Południa.

Wiecznie młodzi

Gedeon, Erik

W sztuce Gedeona niezwykle istotny jest aspekt metateatralny – akcja rozgrywa się w teatrze, a wykonawcy wcielają się w starsze wersje samych siebie. Ale teatr staje się również domem spokojnej starości, w którym aktorzy-weterani spędzają jesień życia. Nad seniorami pieczę sprawuje siostra Róża – pozornie dobroduszna, w istocie wampiryczna, gotowa żywić się energią pacjentów. Róża na różne sposoby odbiera swoim podopiecznym godność – infantylizuje ich, „upupia”, a na końcu gasi zapał brutalnie przypominając o rychłej śmierci.

Majtki

Martin, Steve

Amerykański komik Steve Martin dokonał adaptacji sztuki niemieckiego pisarza Carla Sternheima Die Hose z drugiej dekady XX wieku. Cnotliwa i skromna Louise pragnie z dnia na dzień zamienić się w rozbuchanego seksualnie wampa. Oczywiście nic  z tego nie wychodzi, Louise jest nieobyta w sprawach damsko-męskich i nie „łapie” żadnych aluzji.

Gedeon, Erik

Erik Gedeon urodził się w Bernie jako syn szwedzko-szwajcarskiej pary małżeńskiej. Studiował w Wyższej Szkole Muzycznej w klasie fortepianu, był kierownikiem muzycznym w teatrze Schauspiel w Hannoverze i do 2002 w Thalia Theater w Hamburgu. Jest dramatopisarzem, reżyserem i kompozytorem; do najbardziej znanych jego sztuk należą: Erdbeerfelder für immer (Pola truskawkowe na zawsze).

Dzieci z Bullerbyn

Lindgren, Astrid

Adaptacja Zdzisława Jaskuły składa się z dwóch części. W prologu ma miejsce „zjazd koleżeński”. Oto dorosłe już „dzieci z Bullerbyn” na zaproszenie Lisy odwiedzają po latach miejsce swojego dzieciństwa. Ożywają wspomnienia. Dorośli zaczynają odgrywać siebie z dawnych lat, podobnie jak kiedyś udawały dorosłych... Wcielają się nie tylko w siebie, ale także w rodziców, sąsiadów itp. Akcja „właściwa” podporządkowana jest rytmowi czterech pór roku. Część pierwsza to wiosna i lato, część druga to jesień i zima.

Frankie i Johnny

McNally, Terrence

Frankie jest nowojorską kelnerką. Mając na swym koncie kilka nieudanych związków i bolesnych rozstań, kobieta ani myśli o szukaniu nowej przygody. Miłość jednak znajduje ją sama. W barze pojawia się nowy kucharz, były więzień, który postanawia uporządkować swoje życie. Johnny bez pamięci zakochuje się we Frankie. Ta jednak zachowuje rezerwę – facet z kryminalną przeszłością nie budzi zaufania. Mężczyzna nie daje jednak łatwo za wygraną, twierdząc, że życie dało im niepowtarzalną okazję, która zdarza się raz na tysiąc lat.

Syberia

Mitterer, Felix

Syberia, najbardziej znana sztuka Mitterera, jest rozliczeniem się ze światem rzeczywistym. Ten monolog, choć przypomina mowy Tymona Ateńczyka, Mizantropa Moliera, nawet tyrady Bernharda, nie jest błazenadą intelektualisty, to apel starca, który ostatnie dni życia spędza w domu starców. Za swoje "długie umieranie" wini co prawda najbliższych – syna i synową – i personel, pośrednio jednak propozycje rozpatrzenia ekonomicznych rozwiązań z uwzględnieniem tak chętnie pomijanego aspektu społecznego sięgają wiele dalej.

Błysk rekina

Ridley, Philip

Bohaterami sztuki są piętnastoletni Kirsty i Gideon. Spotykają się przez przypadek w starym, opuszczonym budynku. Jest zimny marcowy wieczór. Pierwsza na scenie pojawia się dziewczyna. Trzyma w ręku jakiś bagaż, rozgląda się. Nagle pojawia się chłopak. Jak się okazuje, chłopak zna Kirsty z widzenia, wie gdzie mieszka, w którym bloku i w którym mieszkaniu. Dziewczyna jest zła, podejrzewa że chłopak ją szpieguje. Gideon przychodzi tu codziennie, maluje graffiti na ścianach, zapala świece i marzy o tym, żeby to miejsce ożywić. Uczy Kirsty malować graffiti.